ماده 1 قانون هوای پاک
اصطلاحات بهکار رفته در این قانون دارای معانی مشروح زیر است: ۱ـ آلودگیهوا: عبارت است از انتشار یک یا چند آلاینده اعم از آلایندههای جامد، مایع، گاز، پرتوهای یونساز و غیر یونساز، بو و صدا در هوای آزاد، بهصورت طبیعی یا انسانساخت، بهمقدار و مدتی که کیفیت هوا را بهگونهای تغییر دهد که برای سلامت انسان و موجودات زنده، فرآیندهای بومشناختی(اکولوژیکی) یا آثار و ابنیه زیانآور بوده و یا سبب از بین رفتن یا کاهش سطح رفاه عمومی گردد. ۲ـ حدود مجاز انتشار آلایندهها: میزان مجاز خروجی آلایندهها از منابع آلودهکننده هوا ۳ـ منابع آلودهکننده هوا به شرح زیر عبارتند از: ـ منابعطبیعی: شامل طوفانهای گرد و غبار، طوفانهای شن، آتشسوزی جنگلها و مراتع، آتشفشانها و هواویزهای دریایی میباشد. ـ منابع انسانساخت: شامل؛ الف) منابعمتحرک: هرگونه منبعی از قبیل وسایل نقلیه موتوری و غیرموتوری که در اثر حرکت ایجاد آلودگی میکند. ب) منابعثابت: هرگونه منبعی از قبیل صنایع، عملیات معدنی، کشاورزی، بخشهای خدماتی، تجاری، اداری و خانگی که در محلی ثابت سبب انتشار آلایندهها میشود. ۴ـ سازمان: برای رعایت اختصار، در این قانون واژه «سازمان» به جای «سازمان حفاظت محیطزیست» آورده میشود. ۵ ـ مواقع اضطراری: مواقعی است که با استمرار پایداری جوی (براساس اعلام سازمان هواشناسی) و یا افزایش میزان غلظت آلایندهها (براساس اعلام وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و با همکاری سازمان) شرایط بهگونهای در کوتاهمدت، سلامت انسان و محیطزیست را دچار مخاطره جدی بنماید.