ماده 9 قانون موافقتنامه همکاری در حوزه امنیت اطلاعات بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت فدراسیون روسیه
مفاد پایانی ۱ـ این موافقتنامه در سی امین روز از تاریخ دریافت آخرین اعلانِ کتبی، از طریق مجاری سیاسی (دیپلماتیک)، مبنی بر انجام تشریفات داخلی توسط طرف ها که برای لازم الاجراء شدن ضروری است لازم الاجرا خواهد شد. ۲ـ طرف ها می توانند اصلاحاتی را بر اساس توافق متقابل طرفها و در قالب یک سند الحاقی (پروتکل) مجزا در این موافقتنامه اعمال نمایند. ۳ـ این موافقتنامه می تواند نود روز پس از دریافت اعلانِ کتبی یکی از طرف ها توسط طرف دیگر، از طریق مجاری سیاسی (دیپلماتیک) مبنی بر قصد خود برای فسخ این موافقتنامه، فسخ شود. ۴ـ درصورت فسخ این موافقتنامه، طرف ها اقداماتی را برای ایفای تعهدات خود مربوط به حفاظت از اطلاعات انجام خواهند داد و اجرای فعالیتها و طرح های مشترک و دیگر ابتکاراتی را که پیشتر مورد توافق قرار گرفته اند و به موجب این موافقتنامه به اجرا در می آیند و در زمان فسخ این موافقتنامه ناتمام مانده اند، تضمین خواهند کرد. این موافقتنامه در مسکو در تاریخ ۷ بهمن ۱۳۹۹ هجری شمسی برابر با ۲۶ ژانویه ۲۰۲۱ میلادی در دو نسخه اصلی به زبانهای فارسی، روسی و انگلیسی تنظیم شد که تمامی متون از اعتبار یکسانی برخوردار هستند. در صورت بروز اختلاف، نسخه انگلیسی مورد استفاده قرار خواهد گرفت. ازطرف دولت جمهوری اسلامی ایران از طرف دولت فدراسیون روسیه پیوست موافقتنامه همکاری در حوزه امنیت اطلاعات بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت فدراسیون روسیه واژگان اصلی مورد استفاده در موافقتنامه همکاری در حوزه امنیت اطلاعات بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت فدراسیون روسیه ۱ـ امنیتِ اطلاعات به معنای وضعیتی است که در آن افراد، جامعه و دولت و منافع آنها در مقابل تهدیدها، آثار مخرب و سایر آثار منفی در فضای اطلاعات محفوظ هستند. ۲ـ امنیتِ بینالمللی اطلاعات به معنای وضعیتی در روابط بینالملل است که درآن، فضای اطلاعات باعث تضعیف ثبات جهانی و درخطر افتادن امنیت ملتها و جامعه جهانی نگردد. ۳ـ فضایِ اطلاعات به معنای محیطی ناشی از شکلگیری، تولید، تبدیل، انتقال، استفاده و ذخیره اطلاعات است و از جمله بر آگاهیهای فردی و اجتماعی، زیرساختِ اطلاعات و خودِ اطلاعات تاثیر میگذارد. ۴ـ تهدید علیه امنیتِ اطلاعات به معنای ترکیبی از اقدامات و عناصری است که خطر ِصدمه به "امنیت اطلاعات" را ایجاد میکند. ۵ ـ زیرساختِ اطلاعات به معنای طیفی از ابزارها و سامانه(سیستم) های فنی برای شکلگیری، تولید، تبدیل، انتقال، استفاده و ذخیره اطلاعات میباشد. ۶ ـ زیرساختهایِ حیاتیِ اطلاعات به معنای سامانه(سیستم) های اطلاعات، شبکه های اطلاعات و ارتباطات و دستگاههای واپایش (کنترل) خودکار میباشند که بر اساس قوانین دولتهای طرف ها تعیین میشوند. ۷ ـ حادثه رایانهای به معنای وقوع اخلال و (یا) غیرفعال شدن تأسیسات زیرساختِ اطلاعات، یک شبکه ارتباطات الکترونیکی که برای سازماندهی تعامل بین چنین تأسیساتی استفاده می شود و (یا) نقض امنیتِ اطلاعاتِ پردازششده توسط چنین تأسیساتی می باشد که در اثر یک حمله رایانهای هم اتفاق میافتند، ۸ ـ حمله رایانهای به معنای تاثیر هدفمند توسط نرم افزار و (یا) سخت افزار بر تأسیسات زیرساختهای اطلاعات و بر یک شبکه ارتباطات الکترونیکی که برای سازماندهی تعامل بین چنین تأسیساتی با هدف وقفه و (یا) غیرفعالسازی آنها و (یا) به خطر انداختن امنیت اطلاعاتِ پردازش شده توسطِ چنین تاسیسات اطلاعات استفاده می شود. قانون فوق مشتمل بر ماده واحده و یک تبصره منضم به متن موافقتنامه شامل مقدمه و نه ماده و یک فقره پیوست که گزارش آن توسط کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی به صحن علنی تقدیم شدهبود، پس از تصویب در جلسه علنی روز یکشنبه مورخ بیست و سوم اردیبهشت ماه یکهزار و چهارصد و سه مجلس، در تاریخ ۱۰ /۱۴۰۳/۳ به تأیید شورای نگهبان رسید. رئیس مجلس شورای اسلامی ـ محمدباقر قالیباف