ماده 3 قانون موافقتنامه همکاری در حوزه امنیت اطلاعات بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت فدراسیون روسیه
حوزههای اصلی همکاری دوجانبه ۱ـ با توجه به تهدیدات اصلی اشاره شده در ماده (۲) این موافقتنامه و نیاز به تضمین امنیت اطلاعات، طرف ها، نمایندگان مجاز و نهادهای ذیصلاح دولتهای طرفها که طبق ماده (۵) این موافقتنامه تعیین می شوند، در خصوص موضوعاتی نظیر تقویت امنیت اطلاعات، مبارزه با جرائم ارتکاب یافته در حوزه استفاده از فناوری های اطلاعات و ارتباطات، کمکهای فنی و فناوری، و همکاری بین المللی از جمله در زمینه های کلیدی زیر همکاری خواهند نمود: ۱) شناسایی، هماهنگی و انجام همکاری لازم در مجامع منطقه ای و بین المللی برای تضمین امنیت ملی و بین المللی اطلاعات؛ ۲) تدوین و پیشبرد قواعد حقوق بینالملل قابل اعمال بهمنظور تضمین امنیت ملی و بین المللی اطلاعات؛ ۳) مقابله با تهدیدات در حوزه تضمین امنیت اطلاعات مندرج در ماده (۲) این موافقتنامه؛ ۴) تبادل اطلاعات و همکاری در حوزه اجرای قانون با هدف پیشگیری، کشف، مبارزه، تحقیق و پیگرد قضائی جرائم مرتبط با استفاده از فناوری های اطلاعات و ارتباطات برای اهداف ارعابگری(تروریستی) و مجرمانه؛ ۵) مشارکت در مذاکرات چندجانبه در خصوص اقدامات اعتمادساز مربوط به امنیت بین المللی اطلاعات؛ ۶) تبادل اطلاعات بین نهادهای ذیصلاحِ دولتهای طرفها در حوزه امنیت اطلاعات، شامل همکاری بین نهادهای مربوط حوزه واکنش به حوادث رایانهای دولتهای طرفها؛ ۷) تبادل اطلاعات درباره قوانین ملی دولتهای طرفها مرتبط با تضمین امنیت اطلاعات؛ ۸) همکاری بهمنظور پرداختن به پیامدهای منفیِ اقداماتِ قهریِ یک جانبه ناقض منشور سازمان ملل متحد وحقوق بین الملل در حوزه تضمین امنیت اطلاعات؛ ۹) ارتقای کیفی چهارچوب حقوقی دوجانبه و سازکارهای عملیِ همکاری میان دولتهای طرف ها با هدف تضمین امنیت ملی و بینالمللی اطلاعات؛ ۱۰) تمهید شرایط همکاری میان نهادهای ذیصلاح دولتهای طرف ها حول حوزه هایِ کلیدیِ همکاریِ احصاء شده در ماده (۳) این موافقتنامه و نیز سایرحوزه های ممکن در راستای اجرای این موافقتنامه؛ ۱۱) گسترش همکاریها و هماهنگیِ فعالیتهای دولتهای طرف ها در حوزه امنیت بین المللی اطلاعات در چهارچوب سازمان ها و مجامع بینالمللی (از جمله سازمان ملل متحد، اتحادیه بینالمللی مخابرات، سازمان بینالمللی استاندارد، پلیس بینالملل (اینترپل)، سازمان همکاری شانگهای و دیگر سازمانهای منطقه ای و بین المللی ذیربط)؛ ۱۲) طبق قوانین دولتهای طرفها، کمک در حوزههای انتقال دانش و فناوری اطلاعات؛ ظرفیتسازی، توسعه ظرفیتها و آموزش و نیز بررسی امکان سرمایه گذاری در زیرساخت هایِ امنیت اطلاعات؛ ۱۳) کمک به همکاری میان موسسات علمی و آموزشی و نیز بخشهای خصوصی در حوزه امنیت اطلاعات؛ ۱۴) برگزاری نشستها، فراهمایی(کنفرانس)ها، کارگاههای آموزشی و دیگر همایشهای کاری دوجانبه در حوزههای تعیینشده همکاری و نیز برگزاری مشترک و میزبانیِ رویدادهای منطقهای و بینالمللی در زمینه امنیت ملی و بینالمللی اطلاعات. ۲ـ طرف ها یا نهادهای ذیصلاح دولتهای طرفها میتوانند بر اساس توافق متقابل، سایر حوزههای همکاری را تعیین نمایند.