ماده 2 قانون موافقتنامه همکاری در حوزه امنیت اطلاعات بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت فدراسیون روسیه

تهدیدات اصلی در حوزه امنیت اطلاعات همکاری طرف ها به موجب این موافقتنامه بر این اساس استوار است که استفاده از فناوری های اطلاعات و ارتباطات، ازجمله با اهداف زیر، واجد تهدیدات اصلی علیه امنیت اطلاعات می باشد: ۱ـ دست زدن به اقدامات ناقض حاکمیت، امنیت و تمامیت ارضی کشورها؛ ۲ـ وارد کردن خسارات اقتصادی و سایر خسارات از جمله تاثیر مخرب بر تاسیسات زیرساخت­های حیاتی اطلاعات و سایر زیرساخت­های مربوط به اطلاعات؛ ۳ ـ مقاصد ارعاب­گری (تروریستی) از جمله تبلیغات ارعاب­گری (تروریستی) و استخدام افراد برای فعالیت های ارعاب­گری (تروریستی) ؛ ۴ـ ارتکاب جرائم، از جمله جرائم مرتبط با دسترسی غیرمجاز به اطلاعات رایانه ای؛ ۵ ـ دخالت در امور داخلی دولت ها، اختلال در نظم عمومی، برافروختن خصومت بین اقوام، نژادها و مذاهب، ترویج ایده­ها و نظریات (تئوری­های) نژادپرستانه و دیگرهراسی که باعث نفرت و تبعیض می شوند و خشونت و بی ثباتی را برمی انگیزند، و بی­ثبات کردن اوضاع سیاسی، اجتماعی و اقتصادی داخلی و دخالت در اداره دولت؛ ۶ ـ انتشار اطلاعاتی که برای نظام­های اجتماعی ـ سیاسی و اجتماعی ـ اقتصادی و نیز برای محیط معنوی، اخلاقی و فرهنگی دولت های دیگر زیانبار است.