ماده 1 قانون موافقتنامه تشویق و حمایت متقابل از سرمایـه گذاری بین دولت جمـهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری سنگاپور

تعاریف از نظر این موافقتنامه: ۱ـ اصطلاح «سرمایه‌گذاری» عبارت از هر نوع دارایی از جمله، اما نه منحصراً موارد زیر است که توسط سرمایه‌گذاران یک طرف ‎ متعاهد در قلمرو و طبق قوانین و مقررات طرف متعاهد دیگر سرمایه ‎ گذاری شود: الف) اموال منقول و غیرمنقول و حقوق مربوط به آنها از قبیل رهن، حق حبس یا وثیقه، ب) سهام، سهم‌الشرکه، اوراق مشارکت یا هر نوع مشارکت در شرکتها و نیز هر نوع حقوق مربوط به آنها، پ) حق مالکیت نسبت به پول یا هر عملیاتی که دارای ارزش اقتصادی می‌باشد، ت) حقوق مالکیت معنوی و صنعتی و حسن شهرت تجاری، ث) حق اکتشاف، استخراج یا بهره‌برداری از منابع طبیعی. ۲ـ اصطلاح «سرمایه‌گذاران» عبارت از اشخاص زیر است که در قلمرو طرف متعاهد دیگر سرمایه‌گذاری کنند: الف) اشخاص حقیقی که به موجب قوانین هر یک از طرفهای متعاهد اتباع آن طرف متعاهد به‌شمار آیند. ب) اشخاص حقوقی هر یک از طرفهای متعاهد که به موجب قوانین همان طرف متعاهد تأسیس شده باشد. ۳ـ اصطلاح «عواید» به معنی وجوهی است که بطور قانونی از سرمایه‌گذاری حاصل شده باشد از جمله سود حاصل از سرمایه گذاری، هزینه‌های مالی، سود سهام، کارمزد و حق الامتیاز. ۴ـ اصطلاح «ارزی که آزادانه قابل استفاده باشد» به معنی هر نوع ارزی است که به‌طور گسترده برای پرداخت‌های مبادلات بین‌المللی به‌کار گرفته می‌شود و به‌طور گسترده در بازارهای اصلی ارزی بین‌المللی که به موجب اساسنامه صندوق بین‌المللی پول و اصلاحیه‌های آن تعیین شده ‎ اند، معامله می‌شود.