ماده 10 قانون معاهده معاضدت دوجانبه در امور کیفری بین جمهوری اسلامی ایران و جمهوری کره
اخذ دلیل ۱ـ طرف درخواستشونده طبق قوانین خود و بنا به درخواست، شهادت اشخاص را اخذ یا در غیر اینصورت، اظهارات آنها را دریافت خواهد نمود، یا آنها را ملزم خواهد کرد که ادله را بهمنظور ارسال به طرف درخواستکننده تهیه و یا تسلیم نمایند. ۲ـ بنا به درخواست طرف درخواستکننده، طرفهای دعاوی مربوطه در طرف درخواستکننده، نمایندگان قانونی آنها و نمایندگان طرف درخواستکننده میتوانند با رعایت قوانین و رویههای طرف درخواستشونده در رسیدگیها حضور یابند. ۳ـ طرف درخواستشونده به اشخاص مذکور در درخواست اجازه حضور در زمان اجرای درخواست را خواهد داد و تا آنجا که قانون آن اجازه میدهد، به این اشخاص اجازه خواهد داد تا از شخصی که از وی شهادت یا دلیل اخذ میگردد سؤال طرح نمایند. در صورتیکه اجازه طرح مستقیم سؤال صادر نگردد به اشخاص مزبور اجازه داده خواهد شد سؤالات به شخصی که از وی شهادت یا دلیل اخذ میگردد، ارائه نمایند. ۴ـ شخصی که از وی خواسته شده بهموجب درخواستی براساس این ماده در طرف درخواستشونده دلیل ارائه دهد، هرگاه قانون طرف درخواستشونده به آن شخص اجازه دهد در موارد مشابه در دعاوی که در طرف درخواستشونده آغاز میگردند دلیل ارائه ندهد، میتواند از ارائه دلیل خودداری نماید. ۵ ـ هرگاه شخصی که از وی خواسته شده بهموجب این ماده در طرف درخواستشونده دلیل ارائه دهد ادعا نماید که بهموجب قوانین طرف درخواستکننده حق دارد از ارائه دلیل خودداری کند طرف درخواستشونده: الف) از طرف درخواستکننده خواهد خواست گواهی را در مورد وجود آن حق ارائه دهد؛ یا: ب) با این وجود، شخص را ملزم به ارائه دلیل خواهد کرد و دلیل را جهت تعیین وجود حق مورد ادعای شخص به طرف درخواستکننده ارسال خواهد نمود. ۶ ـ هرگاه طرف درخواستشونده گواهی را از طرف درخواستکننده در مورد وجود حق مورد ادعای شخص دریافت کند گواهی مزبور در نبود دلیل متضاد، دلیلی کافی برای وجود آن حق خواهد بود.