ماده 1 قانون مربوط به تصویب نامه هایی که از تاریخ ۱۹ اردیبهشت ماه ۱۳۴۰ تا تاریخ افتتاح مجلسین (۱۴ مهر ماه ۱۳۴۲) از هیأت وزیران صادر شده است

دولت مکلف است ظرف مدت یک ماه از تاریخ تصویب این قانون هر یک از تصویب‌نامه‌هایی را که احتیاج به تحصیل مجوز قانونی‌داشته و از تاریخ نوزدهم اردیبهشت ماه ۱۳۴۰ تا تاریخ افتتاح مجلسین (۱۴ مهر ماه ۱۳۴۲) از هیأت وزیران صادر و اجرا شده و ادامه اجرای آن را‌ضروری می‌داند و یا اجرای آن تمام شده است، ضمن لوایح جداگانه بر حسب مورد به مجلس سنا یا مجلس شورای ملی تقدیم نماید. ‌چنانچه هر یک از تصویب‌نامه‌های مزبور از طرف مجلسی که بدواً به آن رسیدگی می‌نماید در شور اول رد شد تصویب‌نامه مزبور از تاریخ رد منسوخ و‌موقوف‌الاجراء خواهد بود و هرگاه اصلاحی در مواد آن به عمل آید از تاریخ تصویب نهایی به طوری که اصلاح شده است به موقع اجرا گذاشته خواهد‌شد. ‌رییس هر یک از مجلسین مجاز است هر یک از تصویب‌نامه‌های غیر مالی تقدیم شده را که مقتضی بداند با استفاده از ماده ۴ آیین‌نامه مشترک مجلسین‌به کمیسیون مشترک مربوط ارجاع نماید که ظرف مدت سه ماه مورد رسیدگی و اظهار نظر قرار دهد. ‌مقررات فعلی تصویب‌نامه‌های ارجاع شده به کمیسیون مشترک تا اظهار نظر نهایی آن کمیسیون موقتاً قابل اجرا می‌باشد. تصویب‌نامه‌های مزبور به‌نحوی که مورد تصویب کمیسیون مشترک قرار می‌گیرد تا تصویب نهایی مجلسین اجراء خواهد شد و گزارش آن به مجلسی که آن را به کمیسیون ارجاع‌کرده است تقدیم می‌شود که طبق مقررات مورد رسیدگی قرار گیرد تصویب‌نامه‌هایی که کمیسیون مشترک رد نماید تا تصویب نهایی مجلسین قابل اجراء‌نیست. ‌تبصره - تصویب‌نامه‌هایی که مستلزم کسب مجوز قانونی بوده و ظرف مدت مذکور در این قانون ضمن لوایح جداگانه به مجلسین تقدیم نشود از‌درجه اعتبار ساقط خواهد بود. ‌قانون فوق که مشتمل بر ماده واحده و یک تبصره است در جلسه روز یکشنبه هفدهم آذر ماه یک هزار و سیصد و چهل و دو به تصویب طرف مجلس‌شورای ملی رسید. ‌رییس مجلس شورای ملی - مهندس عبدالله ریاضی ‌قانون بالا در جلسه روز چهارشنبه ۲۰ آذر ماه ۱۳۴۲ به تصویب مجلس سنا رسید س