ماده 160 قانون مالیاتهای مستقیم

هر شخص حقیقی ایرانی که با ارائه گواهی نمایندگان مالی یا سیاسی دولت شاهنشاهی ایران در خارج ثابت کند که از درآمد یک سال‌مالیاتی خود در یکی از کشورهای خارج به عنوان مقیم مالیات پرداخته است از لحاظ مالیاتی در آن سال مقیم خارج از کشور شناخته خواهد شد مگر در‌یکی از موارد زیر: ۱ - در سال مالیاتی مزبور محلی برای سکونت در ایران در اختیار داشته باشد. ۲ - در سال مالیاتی مزبور در ایران دارای شغلی بوده باشد. ۳ - در سال مالیاتی مزبور لااقل شش ماه متوالیاً یا متناوباً در ایران سکونت داشته باشد. ۴ - توقف در خارج از کشور به منظور انجام مأموریت یا معالجه یا امثال آن بوده باشد. ‌تبصره - دولت می‌تواند برای جلوگیری از اخذ مالیات مضاعف و تبادل اطلاعات راجع به درآمد مؤدیان با دولتهای خارجی موافقت‌نامه‌های‌مالیاتی منعقد و پس از تصویب مجلسین به مرحله اجرا بگذارد. قراردادهای مربوط به امور مالیاتی که تا تاریخ اجرای این قانون با دول خارجی منعقد و‌به تصویب قوه مقننه رسیده است به قوت خود باقی است. ‌دولت می‌تواند مؤسسات هواپیمایی و کشتیرانی خارجی را به شرط معامله متقابل از پرداخت مالیات معاف کند. ‌