ماده 3 قانون فروش خالصجات
باشد به کسانی که در محل ساکنند و یا کسانی که ازخارج حاضر شوند در محل ساکن شده و شخصاً و مستقیماً به امر فلاحت اشتغال ورزند قسمت مازاد بر طبق این ماده به آنان نیز فروخته خواهد شد ودر صورتی که مقدار زمین کمتر از احتیاج ساکنین ده یا مزرعه باشد حق تقدم با کشاورزانی است که شخصاً و مستقیماً به امر فلاحت اشتغال داشته ودارای ملک مزروعی نباشند. تبصره ۷ - در هر نقطه که دانشکده و دانشسرا و دبیرستان و دبستان کشاورزی و بنگاههای دامپروری وجود داشته و یا تأسیس گردد و املاکخالصه وجود داشته باشد دولت مکلف است از اراضی خالصه بائر و آب به مقدار لزوم در اختیار دانشکده و آموزشگاهها و بنگاههای دامپروری بگذارد. تبصره ۸ - در مناطقی که دولت ملک و مرتع ندارد اخذ حقالمرتع ممنوع است. تبصره ۹ - اراضی که طبق این ماده بین کشاورزان تقسیم میشود خریداران در ظرف ده سال حق فروش آن را به اشخاص دیگر نخواهند داشت. تبصره ۱۰ - دولت مکلف است دعاوی اهالی و عشایر بلوچستان را نسبت بقراء محمدآباد - شهردراز - نوکرآباد - سعیدآباد و قنوات شهرآباد وشتوک و میرجاوه که در تصرف دارد در کمیسیون خاص مقرر در لایحه قانونی دعاوی اشخاص بر دولت مصوب دوم خرداد ماه ۱۳۳۴ مورد رسیدگیقرار داده و احقاق حق نماید.