ماده 1 قانون عمران

مالکین اراضی فلاحتی مکلف به عمران آن هستند و این تکلیف نسبت به املاک وقف به عهده متولی یا قائم‌مقام او و در املاک ثلث به‌عهده وصی و در املاک محجورین به عهده ولی آنها است. ‌مقصود از عمران مذکور در این ماده حاصل شدن حداکثر استفاده فلاحتی است به وسیله احداث و احیاء و تعمیر قنوات - دائر کردن اراضی بایر - دائر‌نگاهداشتن انهار به طریق اصول فنی فلاحتی و بهداشتی - احداث و اصلاح خانه‌های رعیتی با رعایت اصول بهداشتی - تأسیس راه‌های فرعی بین‌دهات - ایجاد پستهای بهداشتی خشک کردن اراضی باتلاقی به وسیله زه‌کشی و غیره. ‌تبصره - عمران خانه‌های رعیتی که عرصه آن متعلق به مالک است به عهده صاحب اعیانی می‌باشد. ‌