ماده 1 قانون راجع به اجازه نامه طبابت
قانون راجع به اجازهنامه طبابت مصوب ۲۸ شهریور ماه ۱۳۰۶ شمسی ماده اول - اطبایی که تاکنون موفق به أخذ اجازهنامه رسمی نشدهاند چنان چه مدلل دارند مدت ده سال متوالی مشغول طبابت بودهاند میتوانند درمجلس امتحانی که در وزارت معارف و مراکز عمده ایالات و ولایات (با عضویت اطباء دیپلمه و اطباء مجاز در طب قدیم) تشکیل خواهد شد امتحاندهند در صورتی که امتحانات آنها مورد قبول واقع شود اجازهنامه طبابت به آنها داده خواهد شد و فقط در حدودی که به آنها اجازه داده شده است حقطبابت دارند. ماده دوم - اطبایی که از این به بعد بر طبق این قانون اجازه طبابت میگیرند و دیپلم از مدارس طب دولتی داخله و خارجه ندارند حق استعمال کلمه(دکتر) نخواهند داشت. ماده سوم - وزیر معارف مأمور اجرای این قانون است. این قانون که مشتمل بر سه ماده است در جلسه بیست و هشتم شهریور ماه یک هزار و سیصد و شش شمسی به تصویب مجلس شورای ملی رسید. رییس مجلس شورای ملی - حسین پیرنیا *پاورقی: به موجب قانون مصوب ۲ آذر ماه ۱۳۰۶ شمسی ماده الحاقیه به قانون فوق علاوه و الحاق شده است و بعداً به موجب قانون ۲۵ اسفندماه ۱۳۰۸ این قانون از تاریخ انقضاء برای مدت سه سال تمدید شده است.