ماده 37 قانون حکمیت
در مورد اختلافات مابین زن و شوهر راجع به سوء رفتار و عدم تمکین و نفقه و کسوه و سکنی و نیز مخارج طفلی که بر عهده شوهر و درحضانت زن باشد از طرف هر یک از زوجین طرح شود محاکم میتوانند به تقاضای هر یک از طرفین دعوی را ارجاع به حکمیت نموده و در صورتعدم تراضی آنها در تعیین حکم لااقل دو نفر را از بین اقرباء طرفین و در صورتی که در محل سکونت خود اقرباء نداشته باشند از اشخاصی که با آنهامعاشرت و دوستی دارند تعیین کنند. حکمها مکلفند حتیالامکان سعی در اصلاح بین زوجین نموده و در صورتی که قادر به اصلاح نشوند رأی خود را در تشخیص ذیحق بودن یکی ازطرفین و تعیین میزان مخارج زن یا طفل در صورتی که موضوع دعوی مخارج باشد به محکمه تقدیم دارند و محکمه پس از وصول بر طبق رای حکمهاحکم خواهد داد. اگر بین حکمها (در صورتی که عده آنها زوج باشد) توافق نظر حاصل نشود خود آنها میتوانند یک نفر را به عنوان حکم ثالث به تراضی و چنانچه درتعیین ثالث تراضی نشود به قرعه تعیین کنند و در این صورت اکثریت آراء آنها مناط اعتبار است. محکمه در انتخاب حکمها باید بیطرفی و اتصاف آنها را به حسن اخلاق رعایت نماید. هر یک از طرفین میتوانند در صورتی که از رأی حکمها شکایت داشته باشد اعتراضات خود را در ظرف یک ماه بعد از ابلاغ رأی به محکمه بدهد ومحکمه در صورتی که اعتراضات را وارد بداند خود به موضوع رسیدگی کرده و حکم میدهد این حکم فقط قابل استیناف است. مرجع دعاوی فوقالذکر محکمه بدایت است و در نقاطی که محکمه بدایت نباشد به محکمه صلحیه و در جاهایی که محکمه صلح هم نباشد بهمأمورین صلح رجوع میشود.