ماده 4 قانون تصویب معاهده (کنوانسیون) سازمان ملل متحد راجع به استفاده از ارتباطات الکترونیکی در قراردادهای بین المللی

تعاریف از نظر این معاهده (کنوانسیون): الف) «ارتباط» به هرگونه اظهار، اعلان، مطالبه، اخطاریه یا درخواست از جمله ایجاب و قبول آن اطلاق می شود که طرفها باید در شکل گیری یا اجرای قرارداد، آن را انجام داده یا در رابطه با انجام آن تصمیم گیری کنند. ب) «ارتباط الکترونیکی» به هرگونه ارتباطی اطلاق می شود که طرفهای قرارداد به وسیله داده پیام ها برقرار می کنند. پ) «داده پیام» به اطلاعات ایجاد، ارسال، دریافت یا ذخیره شده از طریق وسایل الکترونیکی، مغناطیسی، نوری یا وسایل مشابه از جمله مبادله الکترونیکی داده ها، رایانامه (پست الکترونیکی)، دورنگار (تلگرام)، دورنویس (تلکس) یا دوررونویس (تلکپی) اطلاق می شود اما محدود به آن نمی شود. ت) «ایجاد کننده» ارتباط الکترونیکی به طرفی از قرارداد اطلاق می شود که ارتباط الکترونیکی به وسیله یا از طرف او پیش از ذخیره، در صورت وجود، ارسال یا ایجاد شده است، ولی طرفی را که در رابطه با آن ارتباط الکترونیکی به عنوان واسطه عمل کرده است، در بر نمی گیرد. ث) «مخاطب» ارتباط الکترونیکی به طرفی از قرارداد اطلاق می شود که ایجاد کننده قصد دارد ارتباط الکترونیکی را دریافت نماید، ولی طرفی را که در رابطه با آن ارتباط الکترونیکی به عنوان واسطه عمل می کند، در بر نمی گیرد. ج) «سامانه اطلاعاتی» به سامانه ای برای ایجاد، ارسال، دریافت، ذخیره یا سایر پردازش های داده پیام ها اطلاق می شود. چ) «سامانه پیام خودکار» به برنامه رایانه ای، ابزار الکترونیکی یا دیگر ابزار خودکار مورد استفاده جهت مبادرت به انجام یک عمل یا پاسخ کلی یا جزئی به داده پیام ها یا عملکردها اطلاق می شود، بدون اینکه هرگاه سامانه به انجام عملی مبادرت نموده یا پاسخی دهد، شخص حقیقی عمل یا پاسخ مورد نظر را بازبینی نموده یا در آن دخالت کند. ح) «محل کسب وکار» به هر مکانی که در آن یک طرف قرارداد بنگاه دائمی برای انجام فعالیت اقتصادی در اختیار دارد، غیر از مکان ارائه موقت کالا یا خدمات خارج از یک محل معین، اطلاق می شود.