ماده 1 قانون تربیت بهداشت کار دهان و دندان به منظور گسترش خدمات درمانی و بهداشتی در روستا
به منظور گسترش و پیشرفت خدمات درمانی و بهداشتی دهان و دندان در مناطق محروم و روستاها وزارت بهداری تربیتبهداشتکاران مربوط را عهدهدار و پس از تعلیم به نقاط مذکور اعزام میدارد. تبصره ۱ - حداقل مدارک تحصیلی لازم برای داوطلبین دیپلم متوسطه میباشد. تبصره ۲ - برای نقاط محروم هر استان متناسب با جمعیت و وسعت جغرافیایی و درجه محرومیت سهمیهای تعیین میشود. تبصره ۳ - داوطلبین از بین واجدین شرایط محلی با در نظر گرفتن سهمیه استانی بعد از گذرانیدن امتحان انتخاب خواهند شد و پس از استخدام درحوزه خود مشغول خدمت میشوند. تبصره ۴ - ضوابط آموزشی مشترکاً توسط وزارتخانههای بهداری و آموزش عالی تهیه و مدرک تحصیلی افراد مذکور فوق دیپلم فنی خواهد بود. تبصره ۵ - پنج سال اولیه بعد از فراغت از تحصیل افراد مذکور منحصراً در اختیار وزارت بهداری بوده و وزارتخانه مزبور مکلف به استخداممشارالیهم در نقاط محروم و کمتر از ده هزار نفر به تفصیل آییننامه خواهد بود. تبصره ۶ - آن گونه افراد به هیچ عنوان حق اشتغال به طور آزاد در امور دندانپزشکی و حرف وابسته را ندارند. تبصره ۷ - وزارت بهداری مکلف است ظرف مدت ۳ ماه از تاریخ تصویب این ماده واحده آییننامههای لازم را تهیه و به مورد اجراء گذارد. تبصره ۸ - پس از مدت ۶ سال کار در روستاهای تعیین شده این افراد با شرکت در امتحان مخصوصی میتوانند به تحصیلات خود تا اخذ درجهدکترای دندانپزشکی ادامه دهند. تبصره ۹ - دولت مکلف است هزینه لازم جهت اجراء این طرح را از محل اعتبارات آموزشی وزارت بهداری که در بودجه سال ۱۳۶۰ پیشبینیخواهد نمود تأمین نماید. قانون مشتمل بر ماده واحده و نه تبصره در جلسه روز یکشنبه بیست و سوم فروردین ماه یک هزار و سیصد و شصت شمسی به تصویب مجلسشورای اسلامی رسیده و شورای محترم نگهبان آن را تأیید نموده است. رئیس مجلس شورای اسلامی - اکبر هاشمی