ماده 6 قانون بیمه بیکاری
بیمه شدگان بیکار در صورت احراز شرایط زیر استحقاق دریافت مقرری ایام بیکاری را خواهند داشت. الف - بیمه شده قبل از بیکار شدن حداقل ۶ ماه سابقه پرداخت حق بیمه را داشته باشد. ب - بیمه شده مکلف است ظرف ۱۵ روز از تاریخ بیکاری با اعلام مراتب بیکاری به واحدهای کار و امور اجتماعی آمادگی خود را برای اشتغال بهکار تخصصی و یا مشابه آن اطلاع دهد. ج - بیمه شده بیکار در صورت لزوم در دورههای کارآموزی و سوادآموزی که توسط واحد کار و امور اجتماعی و نهضت سوادآموزی تعیینمیشود شرکت نموده و هر دو ماه یک بار گواهی لازم در این مورد را به شعب تأمین اجتماعی تسلیم نماید. تبصره ۱ - تاریخ استفاده از مزایای بیمه بیکاری از ۱۳۶۵.۱.۱ تعیین میگردد. نحوه شمول بیکاران واجد شرایط سال ۱۳۶۵ به شرح زیر است: آن دسته از کارگرانی که در طول سال ۱۳۶۵ نزد سازمان تأمین اجتماعی بیمه بودهاند و شخصاً بر خلاف میل و اراده خود بیکار شده و در واحدهای کارو امور اجتماعی طرح شکایت نمودهاند با رعایت بند ج این ماده مشمول خواهند بود. تبصره ۲ - کارگرانی که در زمان دریافت مستمری بیکاری به شغل یا مشاغلی گمارده شوند که میزان حقوق و مزایای آن از مستمری بیکاری کمترباشد مابهالتفاوت دریافتی بیمه شده از صندوق بیمه بیکاری پرداخت خواهد شد. تبصره ۳ - ایامی که بیمه شده در زمان اشتغال غرامت دستمزد ایام بیماری یا بارداری دریافت میدارد در حکم سوابق پرداخت حق بیمه بیکاریخواهد بود. تبصره ۴ - مدت دریافت مقرری بیمه بیکاری جزء سوابق بیمه شده از نظر بازنشستگی، ازکارافتادگی و فوت محسوب خواهد شد. تبصره ۵ - مبنای محاسبه برای حمایتهای موضوع این قانون آخرین زمان اشتغال بیمه شدگان خواهد شد.