ماده 72 قانون برنامه چهارم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران
دولت مکلف است به منظور توزیع متناسب جمعیت و فعالیتها در پهنه سرزمین، باهدف استفاده کارآمد از قابلیتها و مزیتهای کشور، با استفاده از مطالعات انجام شده، سندملی آمایش سرزمین مشتمل بر سطوح ذیل را از ابتدای برنامه چهارم به مرحله اجرادرآورد: الف - سطح کلان شامل: ۱ - چشمانداز بلندمدت توسعه فضایی کشور، در چارچوب سیاستهای کلی نظامتحلیل شرایط منطقهای و بینالمللی و امکانات، محدودیتها و مزیتهای سرزمین. ۲ - راهبردهای کلی توزیع جمعیت در سرزمین، الگوی اسکان و نظام شهری وروستائی کشور. ۳ - راهبردهای خاص مناطق و عرصههایی که به لحاظ «امنیتی و دفاعی»،«حفاظت از منابع طبیعی، محیط زیست و میراث فرهنگی» دارای موقعیت ویژه میباشند. ۴ - پایگاه اطلاعات مکانی و جغرافیائی و اسناد تصویری مرتبط. ب - سطح بخشی شامل: ۱ - راهبردهای هماهنگ و سازگار بلندمدت توسعه و توزیع فضائی بخشهایمختلف اقتصادی - اجتماعی و فرهنگی منطبق با ویژگیهای سرزمین. ۲ - سیاستها و توصیههای منطقهای و سرزمینی بخشها. ۳ - اقدامها و عملیات اولویتدار در توسعه بخش. ج - سطح استانی شامل : ۱ - نظریه پایه توسعه استانها، حاوی بخشهای محوری و اولویتدار در توسعهاستان و تعیین نقش هر استان در تقسیم کار ملی. ۲ - سازمان فضائی توسعه استان (محورها و مراکز عمده در توسعه استان). ۳ - اقدامها و عملیات اولویتدار در توسعه استان. تبصره - سندهای ملی توسعه بخش و سندهای ملی توسعه استان، موضوع فصلسیزدهم این قانون، براساس جهتگیریهای سند ملی آمایش سرزمین و متناسب باویژگیهای هر یک تنظیم و پس از تصویب هیأت وزیران مبنای تنظیم عملیات اجرائیبرنامه چهارم قرار میگیرد. دولت مکلف است لوایح بودجههای سنواتی را براساس اسنادفوق تنظیم و تقدیم مجلس شورای اسلامی نماید. سند ملی سندی است راهبردی که جهتگیریهای اصلی بخش، استان و یاطرحهای ویژه را در چارچوب تحقق چشمانداز بیست ساله توسعه، تبیین و حسب موردبهتصویب مجلس شورای اسلامی و یا هیأت وزیران میرسد. عملیات اجرایی این اسناد در چارچوب مصوبات بودجههای سنواتی و سایرقوانین موضوعه صورت میپذیرد.