مجازات از بین رفتن طحال
خلاصهٔ رأی
به پرداخت دیات و اروش صدمات بدنی وارده در حق متقاضی تجویز اعاده دادرسی محکوم گردیده است.
متن کامل
مجازات از بین رفتن طحال Toggle navigation صفحه اصلی درباره ما درباره پژوهشگاه قوه قضائیه درباره پژوهشکده آرا تماس با ما دریافت نظرات و پیشنهادها عنوان: مجازات از بین رفتن طحال پیام: در قانون مجازات اسلامی برای از بین رفتن طحال دیه مقدر تعیین نشده و در این خصوص باید ارش تعیین شود. مستندات: رای وحدت رویه شماره 740 دیوان عالی کشور در خصوص تعیین میزان دیه از بین بردن طحال - شماره دادنامه قطعی : 9409970925000866 تاریخ دادنامه قطعی : 1394/06/22 گروه رأی : کیفری آراء منتخب پرونده: شعبه دیوان عالی کشور مشخصات متن نتیجه تحلیلی کلید واژه ها نمایه قوانین مرتبط گردش پرونده عین عبارت چاپ متن متن تجمیعی پرونده قلم یکان ایران میترا ترافیک زر یاقوت تیتر رأی خلاصه جریان پرونده محتویات پرونده حاکی از این است که آقای ع. ع.د.س. به موجب دادنامه شماره 500366- 1393/3/26 صادره از شعبه 102 دادگاه عمومی جزایی ب. به شرح و استدلال منعکس در متن دادنامه مذکور از اتهام ایراد ضرب و جرح عمدی موضوع شکایت متقابل آقای الف.ن. تبرئه گردیده لکن آقای الف.ن. به پرداخت دیات و اروش صدمات بدنی وارده در حق متقاضی تجویز اعاده دادرسی محکوم گردیده است. این رأی از ناحیه آقای الف.ن. مورد اعتراض و تجدیدنظرخواهی قرار گرفته و شعبه سوم دادگاه تجدیدنظر استان ه. بر اساس دادنامه شماره 800912- 1393/7/30 به شرح و استدلال منعکس در متن دادنامه مذکور اعتراض وی را موجه تشخیص و ضمن نقض دادنامه تجدیدنظرخواسته از این جهت آقای ع. ع.د.س. را به پرداخت یک فقره دیه کامله مرد مسلمان در حق تجدیدنظرخواه محکوم نموده است و حالا ملاحظه میشود محکومعلیه اخیرالذکر با تقدیم لایحهای خطاب به ریاست محترم دیوان عالی کشور که در هنگام شور قرائت میشود بدین خلاصه و مضمون که دادگاه تجدیدنظر وی را به گناه نکرده محکوم نموده چرا که شاکی در حضور حاضرین محل را به سلامت ترک نموده و در اظهارات ثانوی خود در بیمارستان ... اظهار داشته در اثر تصادف با خودرو و در مکان دیگر به دور از محل درگیری مصدوم و راهی بیمارستان شده و به دنبال آن در تناقضگویی دیگر مدعی شده در درگیری با من مصدوم شده و حالیه با توجه به عمل انتسابی به من جرم تلقی گردد و مشمول ماده 257 (بند 4) قانون آئین دادرسی کیفری نبوده لذا محکومیت صادره خلاف موازین قانونی است. نسبت به دادنامه مذکور تقاضای تجویز اعاده دادرسی نموده است پرونده متشکله پس از ثبت در دبیرخانه دیوان عالی کشور به منظور رسیدگی به درخواست ایشان به این شعبه ارجاع گردیده است. عضو ممیز- غلامرضا قاصدی هیأت شعبه در تاریخ بالا تشکیل گردید پس از مطالبه و مطالعه پرونده محاکماتی و قرائت گزارش آقای غلامرضا قاصدی عضو ممیز و ملاحظه دیگر محتویات اوراق پرونده مشاوره نموده و با استعانت از خداوند متعال چنین رأی میدهد: رأی شعبه دیوان عالی کشور در خصوص درخواست تجویز اعاده دادرسی آقای ع. ع.د.س. نسبت به دادنامه شماره 800912- 1393/7/30 صادره از شعبه سوم دادگاه تجدیدنظر استان ه. اگرچه متقاضی نامبرده در لایحه تقدیمی هیچگونه مدرک و دلیلی که موجبات تجویز اعاده دادرسی نسبت به دادنامه مذکور را فراهم سازد ارائه ننموده لکن با توجه به اینکه دادگاه محترم تجدیدنظر برای از بین رفتن طحال مجنیعلیه حکم به پرداخت دیه کامله از ناحیه متقاضی تجویز اعاده دادرسی صادر نموده در حالیکه در قانون مجازات اسلامی در فصل دیه مقدر اعضاء برای طحال دیه مقرر نشده و در فتاوی معتبر فقهی نیز مقرر شده است برای آن (از بین رفتن طحال) ارش تعیین شود که رأی وحدت رویه شماره 740- 1394/1/18 هیأت عمومی دیوان عالی کشور نیز بر همین اساس صادر گردیده است لذا این مرجع درخواست ایشان را مشمول بند چ ماده 474 قانون آئین دادرسی کیفری تشخیص و ضمن موافقت با آن، و تجویز اعاده دادرسی با استناد به ماده 476 قانون مرقوم رسیدگی مجدد به دادگاه همعرض دادگاه صادر کننده حکم قطعی، ارجاع میگردد. رئیس و عضو معاون و عضو معاون شعبه 35 دیوان عالی کشور سید رضا سید کریمی - رحمت اله احمدی - غلامرضا قاصدی فهرست خلاصه جریان پرونده شعبه دیوان عالی کشور نقد رأی نقد رأی نام * : رایانامه * : توضیح: کدتصویری: تعدادموافق: 0 ـ تعدادمخالف: 0 نقدهای شما تماس با ما نشانی: تهران اتوبان چمران شمال ، اتوبان یادگار جنوب، بعد از خروجی اوین درکه، پشت مجتمع دشت بهشت، خیابان شهید قدوسی کد پستی : 1983846514 تلفــــن : 22376843 دورنگار : 22376840 سامانه پیام کوتاه:5000969900070 رایانامه : bijp@jri.ac.ir پیوندها پژوهشگاه قوه قضاییه قوه قضاییه جمهوری اسلامی ایران مرکز آمار و فناوری اطلاعات قوه قضاییه روزنامه رسمی کشور معاونت حقوقی قوه قضاییه مرکز مطبوعات و انتشارات قوه قضاییه نسخه کلیه حقوق برای پژوهشگاه قوه قضاییه محفوظ است