لاک گرفتن سند

خلاصهٔ رأی

لاک گرفتن سند Toggle navigation صفحه اصلی درباره ما درباره پژوهشگاه قوه قضائیه درباره پژوهشکده آرا

متن کامل

لاک گرفتن سند Toggle navigation صفحه اصلی درباره ما درباره پژوهشگاه قوه قضائیه درباره پژوهشکده آرا تماس با ما دریافت نظرات و پیشنهادها عنوان: لاک گرفتن سند پیام: صرف لاک گرفتگی دلیل بر جعل محسوب نمی گردد. مستندات: شماره دادنامه قطعی : 9109972130601172 تاریخ دادنامه قطعی : 1391/09/27 گروه رأی : کیفری آراء منتخب پرونده: دادگاه تجدیدنظر استان دادگاه بدوی مشخصات متن نتیجه تحلیلی کلید واژه ها نمایه قوانین مرتبط گردش پرونده عین عبارت چاپ متن متن تجمیعی پرونده قلم یکان ایران میترا ترافیک زر یاقوت تیتر رأی دادگاه بدوی در خصوص شکایت آقای ع. با وکالت آقای ح. علیه آقای ش. فرزند ن. دائر بر جعل و استفاده از سند مجعول با توجه به تحقیقات نیروی انتظامی و اظهارات طرفین و توجهاً به نحوه دفاعیات مؤثر متهم در جلسه دادرسی مورخ 30/1/91 و لایحه تقدیمی ثبت شده به شماره 106 مورخ 17/2/91 و اینکه صرف لاک گرفتگی دلیل بر جعل محسوب نمی گردد و فارغ از این مطلب که علاوه بر قید کلمه تتمه حساب در جای لاک گرفتگی در ادامه جمله از عبارت های باقیمانده و تسویه حساب حقوق و مزایا نیز بهره گرفته شده است در حالی که در اسناد پرداختی ارائه شده قبلی صرفاً عبارت علی الحساب ذکر شده است با این اوصاف چون در پرونده امر دلیلی بر توجه اتهام انتسابی از سوی شاکی به مشتکی عنه مشاهده نگردید، بنابراین دادگاه به استناد اصل 37 قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران حکم بر برائت مشتکی عنه موصوف صادر و اعلام می نماید. رأی صادره حضوری محسوب و ظرف بیست روز پس از ابلاغ به طرفین قابل تجدیدنظرخواهی در محاکم محترم تجدیدنظر استان تهران می باشد. دادرس شعبه 1012 دادگاه عمومی جزایی تهران ـ لهراسبی پور رأی دادگاه تجدیدنظر استان در این پرونده آقای ح. به وکالت از آقای ع. به شرح لایحه اعتراضیه ای که به شماره 679 مورخ 29/8/91 ثبت دادگاه محترم بدوی شده است، نسبت به دادنامه مربوطه به شماره 696-22/7/91 که از طرف شعبه محترم 1012 محاکم عمومی جزایی تهران صادر گردیده و مشعر بر حصول برائت آقای ش.ه. از اتهامات جعل و استفاده از سند مجعول موضوع یک فقره سند عادی موسوم به سند پرداخت و متعلق به شرکت ف. (3/4/88) بوده، تجدیدنظرخواهی نموده است. عمده موارد اعتراض وکیل محترم شاکی راجع به سند موصوف که در راستای پرداخت بخشی از حقوق موکل او بابت اشتغال در شرکت تجدیدنظرخوانده صادر شده اشاره به سبب نقض قرار منع تعقیب بدوی در مرحله دادسرا و عدم ضرورت لاک گرفتگی در سند مزبور به وسیله متهم و محفوظ بودن حقوق موکل او بخاطر سنوات طولانی اشتغال (14 سال) و اخراج بلاجهت وی از شرکت متهم بوده که دادگاه با بررسی دیگر بار اوراق پرونده، آن توجهیات و موارد اعتراض را واجد ایراد به اساس و مبانی حکم نخستین نمی داند، زیرا اولاً: به رغم طریقیت امر کارشناسی در دادرسی لکن توضیحات مندرج در نظریه ابرازی به شرح برگ 11 پرونده دلالتی بر تحقق و ارتکاب بزه جعل به وسیله متهم نداشته و صرفاً باز نویسی دوباره بعض متون آن را بازگو و ثانیاً: لاک گرفتگی بخشی از سند موضوع شکایت موجبی بر وقوع جعل و انتساب آن به تجدیدنظرخوانده نبوده تا استفاده بعدی آن در اداره کار سبب استفاده از سند مجعول تلقی گردد. ثالثاً: صورت جلسه صفحه 13 پرونده مؤید عدم اعتراض نامبرده بوده که ممضی به امضاء گواهی او در مورخ 5/7/90 می باشد. رابعاً: اقدام اولیه طرح شکایت به وسیله شخص او و بدون دخالت وکیل دادگستری صورت گرفته و به علاوه آنکه طرح ادعای وکیل منتخب بعدی او به عدم ابلاغ کتبی و همراه نداشتن عینک و عدم اطلاع از متن سند نیز از اعتبار قانونی برخوردار نبوده و مؤثر در مقام نخواهد بود. بنابراین این مرجع تجدیدنظرخواهی به عمل آمده را منطبق با هیچ یک از شقوق ذیل ماده 240 از قانون آیین دادرسی کیفری ندانسته و مآلاً مستنداً به بند الف ماده 257 همان قانون با رد اعتراض مزبور دادنامه بدوی را عیناً تأیید و استوار می نماید. این رأی قطعی است. رئیس شعبه61 دادگاه تجدیدنظر استان تهران ـ مستشار دادگاه بیع پور ـ صداقتی فهرست دادگاه بدوی دادگاه تجدیدنظر استان نقد رأی نقد رأی نام * : رایانامه * : توضیح: کدتصویری: تعدادموافق: 0 ـ تعدادمخالف: 0 نقدهای شما تماس با ما نشانی: تهران اتوبان چمران شمال ، اتوبان یادگار جنوب، بعد از خروجی اوین درکه، پشت مجتمع دشت بهشت، خیابان شهید قدوسی کد پستی : 1983846514 تلفــــن : 22376843 دورنگار : 22376840 سامانه پیام کوتاه:5000969900070 رایانامه : bijp@jri.ac.ir پیوندها پژوهشگاه قوه قضاییه قوه قضاییه جمهوری اسلامی ایران مرکز آمار و فناوری اطلاعات قوه قضاییه روزنامه رسمی کشور معاونت حقوقی قوه قضاییه مرکز مطبوعات و انتشارات قوه قضاییه نسخه کلیه حقوق برای پژوهشگاه قوه قضاییه محفوظ است