رأی وحدت رویه شماره ۸۱۲
شمارهٔ آرای-وحدت-رویه-812 — دیوان عالی کشور
خلاصهٔ رأی
مطالبه اجرتالمثل ایام زوجیت مستلزم اثبات عدم قصد تبرع زوجه در انجام کارهای منزل بوده و بار اثبات بر عهده زوجه است.
متن کامل
بسمهتعالی رأی وحدت رویه هیأت عمومی دیوان عالی کشور شماره ۸۱۲ مورخ ۱۴۰۰/۰۲/۰۷ موضوع: شرایط استحقاق زوجه برای مطالبه اجرتالمثل ایام زوجیت خلاصه جریان پرونده: در پروندههای متعدد طلاق، زوجه مطالبه اجرتالمثل کارهای انجامشده در منزل را نموده بود. برخی دادگاهها به صرف درخواست و بدون نیاز به اثبات عدم قصد تبرع، اجرتالمثل تعیین میکردند. برخی دیگر اثبات عدم قصد تبرع را لازم میدانستند. استدلال هیأت عمومی: تبصره الحاقی به ماده ۳۳۶ قانون مدنی مصوب ۱۳۸۵ مقرر میدارد که چنانچه زوجه کارهایی را که شرعاً بر عهده وی نبوده به دستور زوج و با عدم قصد تبرع انجام داده باشد، زوج ملزم به پرداخت اجرتالمثل است. بنابراین دو شرط وجود دارد: اول اینکه کارها شرعاً بر عهده زوجه نباشد، دوم اینکه زوجه قصد تبرع نداشته باشد. اثبات این دو شرط بر عهده زوجه است. ماده ۲۹ قانون حمایت از خانواده مصوب ۱۳۹۱ نیز بر لزوم اثبات شرایط تأکید دارد. رأی هیأت عمومی: مطالبه اجرتالمثل ایام زوجیت مستلزم اثبات دو شرط توسط زوجه است: اول اینکه کارها از وظایف شرعی زوجه خارج بوده، دوم اینکه زوجه به دستور زوج و بدون قصد تبرع این کارها را انجام داده است. بار اثبات هر دو شرط بر عهده زوجهای است که مطالبه اجرت مینماید. در غیر این صورت دعوا رد میشود. این رأی طبق ماده ۴۷۱ قانون آیین دادرسی کیفری لازمالاتباع است. رئیس هیأت عمومی دیوان عالی کشور