رأی شعبه ۳۵ دیوان عالی کشور
شمارهٔ رأی-شعبه-35-دیوان — شعبه ۳۵ دیوان عالی
خلاصهٔ رأی
در جرم خیانت در امانت، صرف عدم استرداد مال امانی کافی نیست و باید سوءنیت خاص مرتکب احراز شود.
متن کامل
بسمهتعالی رأی شعبه ۳۵ دیوان عالی کشور موضوع: لزوم احراز سوءنیت خاص در جرم خیانت در امانت خلاصه پرونده: متهم به عنوان امین اموالی را دریافت کرده بود اما به موقع مسترد نکرده بود. وی مدعی بود که قصد استرداد داشته اما دچار مشکل مالی شده است. دادگاه بدوی حکم محکومیت صادر کرد. دادگاه تجدیدنظر رأی را تأیید کرد. شعبه ۳۵ دیوان عالی پرونده را نقض کرد. استدلال شعبه: جرم خیانت در امانت طبق ماده ۶۷۴ قانون مجازات اسلامی (تعزیرات) مصوب ۱۳۷۵ مرکب از دو عنصر است: عنصر مادی که عبارت است از استعمال، تصاحب، اتلاف یا مفقود کردن مال مورد امانت، و عنصر معنوی که عبارت است از سوءنیت عام (علم به امانی بودن مال) و سوءنیت خاص (قصد اضرار به مالک). صرف عدم استرداد مال امانی در موعد مقرر کافی برای تحقق جرم خیانت در امانت نیست. باید ثابت شود که متهم قصد داشته مال را تصاحب کند یا با عمد از استرداد آن خودداری نماید. عجز مالی از استرداد، اختلاف در حساب، یا ادعای داشتن طلب از مالک، سوءنیت را منتفی نمیکند اما میتواند قراین دالّ بر عدم سوءنیت باشد. در پرونده مزبور دلایل کافی برای احراز سوءنیت خاص در استرداد ندادن مال وجود نداشت و عدم استرداد صرفاً ناشی از عسر مالی بوده است. رأی شعبه: در جرم خیانت در امانت موضوع ماده ۶۷۴ قانون مجازات اسلامی، صرف عدم استرداد مال امانی کافی برای محکومیت نیست. دادگاه باید سوءنیت خاص مرتکب یعنی قصد تصاحب یا اضرار را احراز نماید. در غیر این صورت قرار منع تعقیب یا حکم برائت صادر میشود. رأی دادگاه تجدیدنظر نقض میشود. رئیس و مستشار شعبه ۳۵ دیوان عالی کشور