رأی دادگاه - حقوق مستأجر در قراردادهای مشمول قانون ۱۳۷۶
شمارهٔ 1403/07/901 — شعبه ۷ دادگاه عمومی حقوقی تهران
خلاصهٔ رأی
در قراردادهای اجاره مشمول قانون ۱۳۷۶، مستأجر پس از انقضای مدت مکلف به تخلیه ملک است و حق کسب و پیشه ندارد.
متن کامل
بسمهتعالی رأی شعبه ۷ دادگاه عمومی حقوقی تهران موضوع: حقوق مستأجر در قراردادهای مشمول قانون روابط موجر و مستأجر ۱۳۷۶ خلاصه پرونده: مستأجری که قرارداد اجارهاش در سال ۱۳۷۹ تنظیم شده بود، پس از پایان مدت اجاره تخلیه ملک را رد کرد. موجر دعوای تخلیه مطرح کرد. مستأجر مدعی حق تمدید بود. استدلال دادگاه: ماده ۱ قانون روابط موجر و مستأجر مصوب ۱۳۷۶ مقرر میدارد اجارهنامههای تنظیمی پس از لازمالاجرا شدن این قانون مشمول مقررات آن هستند. این قانون رویکردی متفاوت از قانون ۱۳۵۶ دارد: در قانون ۱۳۷۶ موجر پس از پایان مدت میتواند تخلیه را درخواست کند بدون نیاز به اثبات نیاز شخصی یا پرداخت حق کسب و پیشه. ماده ۴ قانون ۱۳۷۶ مقرر میدارد که پس از انقضای مدت، در صورتی که مستأجر ملک را تخلیه نکند، موجر میتواند از طریق دادگاه یا شورای حل اختلاف تخلیه را درخواست کند. رأی دادگاه: قرارداد اجاره مصوب سال ۱۳۷۹ مشمول قانون ۱۳۷۶ است. پس از پایان مدت اجاره، مستأجر موظف به تخلیه ملک است و نیازی به اثبات نیاز شخصی توسط موجر یا پرداخت حق کسب و پیشه نیست. حکم تخلیه صادر میشود. قاضی شعبه ۷ دادگاه عمومی حقوقی تهران