رأی دادگاه - تخلیه ملک تجاری و حق کسب و پیشه
شمارهٔ 1402/04/321 — شعبه ۴ دادگاه تجدیدنظر استان تهران
خلاصهٔ رأی
تخلیه ملک تجاری موضوع قانون ۱۳۵۶ مستلزم پرداخت حق کسب و پیشه به مستأجر است مگر در موارد استثنایی قانون.
متن کامل
بسمهتعالی رأی شعبه ۴ دادگاه تجدیدنظر استان تهران موضوع: تخلیه مکان تجاری و پرداخت حق کسب و پیشه و تجارت خلاصه پرونده: موجر دعوای تخلیه مغازه تجاری را با استناد به نیاز شخصی مطرح کرده بود. مستأجر مشمول قانون روابط موجر و مستأجر ۱۳۵۶ بود. مستأجر مدعی عدم پرداخت حق کسب و پیشه بود. استدلال دادگاه: قانون روابط موجر و مستأجر مصوب ۱۳۵۶ همچنان برای اماکن تجاری که اجارهنامه آنها قبل از لازمالاجرا شدن قانون ۱۳۷۶ تنظیم شده حاکم است. ماده ۱۵ این قانون مقرر میدارد که اگر موجر بخواهد از ملک تجاری برای نیاز شخصی استفاده کند، مکلف به پرداخت حق کسب و پیشه است. میزان این حق از طریق کارشناس رسمی دادگستری تعیین میشود. در پرونده حاضر موجر حاضر به پرداخت حق کسب و پیشه نبود. بنابراین دعوای تخلیه بدون پرداخت این حق قابل قبول نیست. رأی دادگاه تجدیدنظر: تخلیه اماکن تجاری مشمول قانون ۱۳۵۶ از طرف موجر مستلزم پرداخت حق کسب و پیشه و تجارت به مستأجر است. حکم تخلیه مشروط به پرداخت حق کسب و پیشه به میزان تعیینشده توسط کارشناس رسمی است. رئیس و مستشار شعبه ۴ دادگاه تجدیدنظر تهران