حدود الزام آوری آراء وحدت رویه هیأت عمومی دیوان عدالت اداری

خلاصهٔ رأی

یدگی شده و به شرح استدلال مقید در دادنامه شماره 930001683-۱۳۹3/12/20 من جمله با استناد به آراء وحدت رویه شماره 965-۱۳۸6/9/11 و 1290-۱۳۸6/11/17 هیأت عمومی دیوان عدالت اداری دیوارکشی را از مصادیق تغییر کاربری غیرمجاز محسوب و با ورود اعتراض، ضمن نقض دادنامه بدوی در قسمت برائت متهم از حیث دیوارکشی، حکم به قلع و قمع دیوار احداثی و پرداخت چهل و هشت میلیون ریال جزای نقدی محکوم و رأی مرقوم قطعی اعلام شده است.

متن کامل

حدود الزام آوری آراء وحدت رویه هیأت عمومی دیوان عدالت اداری Toggle navigation صفحه اصلی درباره ما درباره پژوهشگاه قوه قضائیه درباره پژوهشکده آرا تماس با ما دریافت نظرات و پیشنهادها عنوان: حدود الزام آوری آراء وحدت رویه هیأت عمومی دیوان عدالت اداری پیام: آراء وحدت رویه هیأت عمومی دیوان عدالت اداری برای شعب دیوان عالی کشور و محاکم قضایی لازم الاتباع نیست. مستندات: شماره دادنامه قطعی : 9309982670900073 تاریخ دادنامه قطعی : 1394/05/04 گروه رأی : کیفری آراء منتخب پرونده: شعبه دیوان عالی کشور مشخصات متن نتیجه تحلیلی کلید واژه ها نمایه قوانین مرتبط گردش پرونده عین عبارت چاپ متن متن تجمیعی پرونده قلم یکان ایران میترا ترافیک زر یاقوت تیتر رأی خلاصه جریان پرونده شعبه 102 دادگاه عمومی جزایی شهرستان ن... به اتهام آقای ح.ح. دایر بر تغییر غیرمجاز کاربری اراضی زراعی با احداث 30 مترمربع بهاربند موضوع گزارش اداره جهاد کشاورزی ن... رسیدگی و برابر استدلال منعکسه در دادنامه شماره 93000421-1393/4/21 بزهکاری وی احراز و به استناد مواد 18، 19 و 160 قانون مجازات اسلامی و ماده 3 قانون اصلاح قانون حفظ کاربری اراضی زراعی و باغ‌ها و رعایت مواد 37 و 38 قانون مجازات اسلامی، علاوه بر قلع و قمع بنای احداثی و اعاده وضع به حالت سابق خود به پرداخت مبلغ پنج میلیون ریال جزای نقدی محکوم و در خصوص احداث 120 مترمربع دیوارکشی که در جهت محافظت از زراعت و محصولات کشاورزی صورت گرفته و تغییر کاربری محسوب نمی‌شود حکم بر برائت متهم صادر شده است با تجدیدنظرخواهی اداره جهاد کشاورزی از رأی مرقوم شعبه اول دادگاه تجدیدنظر استان الف. وارد رسیدگی شده و به شرح استدلال مقید در دادنامه شماره 930001683-۱۳۹3/12/20 من جمله با استناد به آراء وحدت رویه شماره 965-۱۳۸6/9/11 و 1290-۱۳۸6/11/17 هیأت عمومی دیوان عدالت اداری دیوارکشی را از مصادیق تغییر کاربری غیرمجاز محسوب و با ورود اعتراض، ضمن نقض دادنامه بدوی در قسمت برائت متهم از حیث دیوارکشی، حکم به قلع و قمع دیوار احداثی و پرداخت چهل و هشت میلیون ریال جزای نقدی محکوم و رأی مرقوم قطعی اعلام شده است. محکوم علیه به شرح لایحه ای که با پرداخت هزینه دادرسی تقدیم نموده و به هنگام شور قرائت خواهد شد تقاضای تجویز اعاده دادرسی نموده و رسیدگی پس از وصول و ثبت به این شعبه محول شده است. هیأت شعبه در تاریخ بالا تشکیل گردید پس از قرائت گزارش آقای محمد رضا صابر عضو ممیز و بررسی اوراق پرونده و نظریه کتبی آقای جعفرزاده دادیار دیوان عالی کشور اجمالاً مبنی بر تقاضای اتخاذ تصمیم شایسته و قانونی دارم، مشاوره نموده چنین رأی می‌دهد: رأی شعبه دیوان عالی کشور اولاً فقط آراء وحدت رویه هیأت عمومی دیوان عالی کشور برای شعب دیوان عالی و محاکم قضایی در سراسر کشور لازم الاتباع می باشند ولاغیر، ثانیاً همانطور که دادگاه بدوی و نیز اداره حقوقی استدلال کرده‌اند، صرف دیوارکشی که برای حفاظت از محصول یا دام و یا استفاده بهینه از آنها احداث شده، از مصادیق تغییر کاربری محسوب نمی‌شود و محکومیت شخص از این حیث مخدوش و درخور نقض می‌باشد، بنابراین با انطباق تقاضای محکوم علیه آقای ح. حیدری با فقره «چ» ماده 474 قانون آئین دادرسی کیفری مصوب 1392 با اصلاحات بعدی و رعایت مواد 476 و 478 قانون یاد شده، ضمن تجویز اعاده دادرسی نسبت به رأی قطعی شماره 930001683-۱۳۹3/12/20 صادره از شعبه اول دادگاه، تجدیدنظر استان الف. رسیدگی مجدد به دادگاه هم عرض دادگاه صادر کننده رأی قطعی ارجاع می‌گردد. رئیس و مستشار شعبه 14 دیوانعالی کشور محمد رضا صابر - محمد حسین راضی فهرست خلاصه جریان پرونده شعبه دیوان عالی کشور نقد رأی نقد رأی نام * : رایانامه * : توضیح: کدتصویری: تعدادموافق: 0 ـ تعدادمخالف: 0 نقدهای شما تماس با ما نشانی: تهران اتوبان چمران شمال ، اتوبان یادگار جنوب، بعد از خروجی اوین درکه، پشت مجتمع دشت بهشت، خیابان شهید قدوسی کد پستی : 1983846514 تلفــــن : 22376843 دورنگار : 22376840 سامانه پیام کوتاه:5000969900070 رایانامه : bijp@jri.ac.ir پیوندها پژوهشگاه قوه قضاییه قوه قضاییه جمهوری اسلامی ایران مرکز آمار و فناوری اطلاعات قوه قضاییه روزنامه رسمی کشور معاونت حقوقی قوه قضاییه مرکز مطبوعات و انتشارات قوه قضاییه نسخه کلیه حقوق برای پژوهشگاه قوه قضاییه محفوظ است