افترای ناشی از طرح شکایت کیفری

خلاصهٔ رأی

پیام: اثبات بزه افترا مستلزم احراز سوءنیت شاکی در طرح شکایت کیفری است.

متن کامل

افترای ناشی از طرح شکایت کیفری Toggle navigation صفحه اصلی درباره ما درباره پژوهشگاه قوه قضائیه درباره پژوهشکده آرا تماس با ما دریافت نظرات و پیشنهادها عنوان: افترای ناشی از طرح شکایت کیفری پیام: اثبات بزه افترا مستلزم احراز سوءنیت شاکی در طرح شکایت کیفری است. مستندات: شماره دادنامه قطعی : 9309970220900816 تاریخ دادنامه قطعی : 1393/07/19 گروه رأی : کیفری آراء منتخب پرونده: دادگاه تجدیدنظر استان دادگاه بدوی مشخصات متن نتیجه تحلیلی کلید واژه ها نمایه قوانین مرتبط گردش پرونده عین عبارت چاپ متن متن تجمیعی پرونده قلم یکان ایران میترا ترافیک زر یاقوت تیتر رأی دادگاه بدوی حسب کیفرخواست دادسرای عمومی آقای ج. متهم است به سوءاستفاده از سفید امضاء موضوع یک برگ مبایعه نامه عادی فی مابین وی و خانم س. و ایراد افتراء مبنی بر کلاهبرداری نسبت به خانم س.؛ دادگاه با عنایت به شکایت شاکی خصوصی، نظریه هیئت سه نفره کارشناسان رسمی تطبیق خط و امضاء که مبین سفید امضاء بودن مستند شکایت و الحاق مندرجات به آن و دفاعیات بلا وجه متهم و سایر اوضاع واحوال منعکس در پرونده بزه های منتسب را محرز و مسلم می داند، لذا مستنداً به مواد 673 و 697 قانون مجازات اسلامی از جهت سوءاستفاده از سفید امضاء به تحمل یک سال حبس تعزیری و از جهت ایراد افتراء به تحمل نودویک روز حبس تعزیری و سی ضربه شلاق محکوم می گردد. رأی صادرشده حضوری محسوب و ظرف مهلت بیست روز از تاریخ ابلاغ، قابل تجدیدنظرخواهی در محاکم تجدیدنظر استان تهران می باشد. رئیس شعبه 1081 دادگاه عمومی جزایی تهران ـ طالبی رأی دادگاه تجدیدنظر استان در خصوص تجدیدنظرخواهی آقای ج. از دادنامه شماره 00446 مورخ 18/04/92 شعبه 1081 دادگاه عمومی جزایی تهران که به موجب آن نامبرده به اتهامات سوءاستفاده از سفید امضاء به تحمل یک سال حبس تعزیری و ایراد افترا به تحمل نودویک روز حبس تعزیری و سی ضربه شلاق محکومیت یافته است؛ دادگاه با بررسی محتویات پرونده نظر به این که ایرادات تجدیدنظرخواه نسبت به نظریه سه نفر کارشناسی وارد نیست و دلیلی که مؤید تخلف از وظایف قانونی باشد تحصیل و اقامه نگردیده و اما اقدام دادگاه محترم بدوی در عدم ارجاع موضوع به هیئت پنج نفره کارشناسی دادگاه به وظایف قانونی خود عمل نموده و چون اصل مدرک متنازع فیه موجود نبوده و معدوم گردیده به لحاظ این که کارشناسی می بایست نسبت به اصل اسناد صورت بگیرد نه فتوکپی، از ارجاع به هیئت پنج نفره عدول و نسبت به صدور رأی اقدام کرده که در این مرحله نیز خلافی ملاحظه نمی گردد که نسبت به صدور دادنامه موضوع شک و تردید ایجاد نماید. علی ای حال با عنایت به مطالب فوق الاشاره توجهاً به دادنامه های شماره 0468 مورخ 30/03/89 شعبه 28 دادگاه تجدیدنظر استان تهران و دادنامه شماره 1596 و 1595 مورخ 22/12/88 شعبه 129 دادگاه حقوقی تهران با توجه به این که لازمه افترا سوءنیت بوده و فردی که جهت اثبات حقی به مراجع قضایی مراجعه می نماید احراز سوءنیت وی مشکل به نظر می رسد مخصوصاً با توجه به وضعیت سنی سوءنیت مشارالیه احراز نمی گردد که به همین علّت مستنداً به بند 1 از شق ب ماده 257 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور کیفری دادنامه صادره را در این مورد نقض و رأی بر برائت آقای ج. در این خصوص صادر و اعلام می دارد. اما در مورد سوءاستفاده از سفید امضاء همان طوری که به شرح فوق ذکر گردیده تجدیدنظرخواه دلیل متیقن و کافی که موجبات نقض دادنامه را فراهم آورد تحصیل و اقامه نشده، ضمن ردّ تجدیدنظرخواهی به عمل آمده با استفاده از اختیارات تبصره 2 از ماده 22 قانون تشکیل دادگاه های عمومی و انقلاب با رعایت کبر سن و وضعیت اجتماعی و شئونات آقای ج. با تخفیف مجازات یک سال حبس به سه ماه و یک روز النهایه دادنامه تجدیدنظر خواسته را در این مورد مستنداً به بند الف از ماده 257 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور کیفری تأیید و استوار می نماید. این رأی قطعی است. رئیس شعبه 9 دادگاه تجدیدنظر استان تهران ـ مستشار دادگاه موسوی ـ عظیمی فهرست دادگاه بدوی دادگاه تجدیدنظر استان نقد رأی نقد رأی نام * : رایانامه * : توضیح: کدتصویری: تعدادموافق: 0 ـ تعدادمخالف: 0 نقدهای شما تماس با ما نشانی: تهران اتوبان چمران شمال ، اتوبان یادگار جنوب، بعد از خروجی اوین درکه، پشت مجتمع دشت بهشت، خیابان شهید قدوسی کد پستی : 1983846514 تلفــــن : 22376843 دورنگار : 22376840 سامانه پیام کوتاه:5000969900070 رایانامه : bijp@jri.ac.ir پیوندها پژوهشگاه قوه قضاییه قوه قضاییه جمهوری اسلامی ایران مرکز آمار و فناوری اطلاعات قوه قضاییه روزنامه رسمی کشور معاونت حقوقی قوه قضاییه مرکز مطبوعات و انتشارات قوه قضاییه نسخه کلیه حقوق برای پژوهشگاه قوه قضاییه محفوظ است